ประวัติความเป็นมา

กรมการพัฒนาชุมชน

กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย
                แนวคิดการพัฒนาชุมชนที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. ๒๔๘๓ ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการพัฒนาในกลุ่มประเทศเครือจักรภพจากเดิมมาเป็น การพัฒนาที่เห็นว่าประชาชนเป็นแกนกลางของพลังขับเคลื่อนทางสังคม เมื่อแนวคิดการพัฒนาชุมชนนี้เผยแพร่ออกไปจนก่อเกิดเป็นปรัชญาเกี่ยวกับการทำ งานร่วมกันอย่างใกล้ชิดระหว่างประชาชนกับรัฐบาลในการปรับปรุงสภาพความเป็น อยู่ซึ่งเรียกว่าขบวนการพัฒนาชุมชน ขบวนการดังกล่าวได้ส่งผลกระทบต่อการพัฒนาในประเทศไทยด้วยเช่นกัน
               ในปี พ.ศ. ๒๔๘๓ กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศใช้แผนการบูรณะชนบทพัฒนา โดยมีวัตถุประสงค์ ๒ ประการ คือ สร้างสรรค์ชีวิตจิตใจของประชาชนในชนบทให้เหมาะสมที่จะเป็นพลเมืองดี และส่งเสริมให้ประชาชนมีการครองชีพที่ดีขึ้น และได้จัดตั้งสำนักงานพัฒนาการท้องถิ่นขึ้นในปี พ.ศ. ๒๔๙๙ เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาท้องถิ่น และมีการริเริ่มโครงการพัฒนาท้องถิ่นในปีถัดมาโดยมีปลัดพัฒนากรเป็นผู้ ปฏิบัติงานซึ่งเรียกกันในภายหลังว่าพัฒนากร
               ในปี พ.ศ. ๒๕๐๕ รัฐบาลได้ออกพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวงทบวงกรม ฉบับที่ ๑๐ และจัดตั้งกรมการพัฒนาชุมชนขึ้นเป็นหน่วยงานในสังกัดกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๐๕ ภารกิจในระยะแรกของกรมการพัฒนาชุมชนคือ ปรับปรุงคุณภาพชีวิตของประชาชนในชนบทโดยการมีส่วนร่วมของประชาชนและการพัฒนา ตนเอง ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าพัฒนากรต้องทำงานกับประชาชน มิใช่ทำให้ประชาชน

ที่ว่าการอำเภอเวียงป่าเป้า

อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย
               จากอดีตสู่ปัจจุบันเวียงป่าเป้าเป็นชุมชนเก่าแก่ แต่เดิมเป็นหมู่บ้านเล็กๆ สันนิษฐานว่าจะเป็นที่พักสำหรับผู้เดินทางค้าขายระหว่างจังหวัดเชียงราย/เชียงใหม่และลำพูน ต่อมาชุมชนหนาแน่นขึ้น “เจ้าอินทวิชยานนท์” เจ้าผู้ปกครองนครเชียงใหม่ได้แต่งตั้ง “พระยาไชยวงค์” ขึ้นมาปกครองโดยตั้งเมืองอยู่ที่ป่าเฟือยไฮหรือป่าไทร อยู่ทางตอนใต้ของที่ว่าการอำเภอปัจจุบัน ชื่อ“เมืองเฟือยไฮ” ตามลักษณะภูมิประเทศเดิมต่อมาประมาณ ปี พ.ศ.2430 พระยาไชยวงค์เห็นว่าเมืองเฟือยไฮเป็นที่ลุ่มมีน้ำท่วมประจำทุกปี ไม่เหมาะเป็นชุมชนอาศัยจึงย้ายมาตั้งเมืองใหม่ทางตอนเหนือซึ่งประชาชนมาถางป่าตั้งบ้านเรือนอยู่ก่อนหน้าโดยเรียกเมืองใหม่ว่า “เมืองป่าเป้า” ด้วยพื้นที่เมืองแห่งใหม่มีป่าไม้เป้า(เปล้า) จำนวนมาก ต่อมาในปีพ.ศ.2440 พระยาไชยวงค์ถึงแก่อนิจกรรม “พระยาเทพณรงค์” บุตรเขยได้รับการสถาปนาเป็นผู้ครองเมืองป่าเป้าได้ปรับปรุงเมืองก่อกำแพงเมืองด้วยอิฐ ให้มีสภาพมั่นคงถาวรยิ่งขึ้นและขนานนาใหม่ว่า “เวียงป่าเป้า” ต่อมาพระยาเทพณรงค์ถึงแก่อนิจกรรม “พระยาขันธเสมา” ซึ่งเป็นบุตรเขยได้รับการสถาปนาครองเมืองสืบมา
               ในปีพ.ศ.2446 พวกเงี้ยวหรือไทยใหญ่ ได้ก่อการจารจลที่เมืองเชียงราย กองทัพจากเมืองลำปางและเมืองเชียงใหม่ขึ้นไปปราบปราม เมื่อเสร็จสิ้นจึงได้ตั้งจุดชุมนุมพลให้เป็นเมืองที่ตำบลแม่พริก (ปัจจุบันอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอแม่สรวยบนฝั่งแม่น้ำลาว) ทั้งนี้ให้ชุมชนเวียงป่าเป้าเป็นกิ่งอำเภอขึ้นการปกครองกับตำบลแม่พริกและได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเวียงป่าเป้า เมื่อปีพ.ศ.2450 มีผู้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอ ถึงปัจจุบัน รวม 38 คน และปัจจุบัน นายวิวัฒน์ แจ้งสว่าง นายอำเภอเวียงป่าเป้า ดำรงตำแหน่ง เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2559

อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย

เขตการปกครองอำเภอเวียงป่าเป้า

อำเภอเวียงป่าเป้า แบ่งการปกครองออกเป็น 7 ตำบล ดังนี้

  1. ตำบลสันสลี  จำนวน  13  หมู่บ้าน
  2. ตำบลเวียง  จำนวน  12 หมู่บ้าน
  3. ตำบลบ้านโป่ง  จำนวน  7  หมู่บ้าน 
  4. ตำบลป่างิ้ว จำนวน  16  หมู่บ้าน 
  5. ตำบลเวียงกาหลง  จำนวน  15  หมู่บ้าน 
  6. ตำบลแม่เจดีย์  จำนวน  16 หมู่บ้าน 
  7. ตำบลแม่เจย์ดีใหม่  จำนวน  14  หมู่บ้าน 
(Visited 3,224 times, 1 visits today)