ประวัติความเป็นมา

กรงปินังมาจากคำว่า กำปงปิแน (ยาวีكامڤوڠ ڤينڠรูมีKampong Pinang) ซึ่งเป็นภาษามลายูท้องถิ่น คำว่า "กำปง" แปลว่าหมู่บ้าน ส่วนคำว่า '"ปิแน" หรือ "ปินัง" แปลว่าหมาก รวมกันจึงมีความหมายว่า หมู่บ้านหมาก

บ้างก็ว่ามาจากคำว่า "กรง" ที่เป็นภาษาไทยถิ่นใต้โบราณ มีความหมายเดียวกับคำว่า กง, กรุง และเกาะ หมายถึงบริเวณที่มีภูเขาโอบล้อม ซึ่งกรงปีนังเป็นพื้นที่ตามแนวเขาระหว่าง ทิวเขาสันกาลาคีรี ทางตะวันตก และมีทิวเขาบือยออยู่ทางทิศตะวันออก

อำเภอกรงปินัง ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยแยกพื้นที่การปกครองออกจากอำเภอเมืองยะลาตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 ตามประกาศของกระทรวงมหาดไทยวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 ต่อมาจึงได้มีพระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภอกรงปินัง จังหวัดยะลา พ.ศ. 2547 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอกรงปินัง โดยให้มีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547

อำเภอกรงปินังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 23 หมู่บ้าน ได้แก่

1. กรงปินัง       (Krong Pinang)       9 หมู่บ้าน  
2. สะเอะ       (Sa-e)       6 หมู่บ้าน  
3. ห้วยกระทิง       (Huai Krathing)       4 หมู่บ้าน  
4. ปุโรง       (Purong)       4 หมู่บ้าน

ประชากร

กรงปินังมีประชากรอยู่ 27,144 คน ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายูและนับถือศาสนาอิสลามร้อยละ 99 มีมัสยิด 35 แห่ง  และมีผู้นับถือศาสนาพุทธอยู่เพียง 20 คน (พ.ศ. 2552) อาศัยอยู่บ้านบือแนลาแลในตำบลสะเอะเพียงหมู่บ้านเดียว และไม่มีวัดประกอบศาสนกิจ  ทั้งยังเป็นชุมชนที่อยู่ในพื้นที่สีแดงซึ่งเสี่ยงต่อการถูกลอบสังหารหรือทำร้าย ส่วนในตำบลกรงปินัง, ตำบลห้วยกระทิง และตำบลปุโรงไม่มีผู้นับถือศาสนาพุทธอยู่เลย แต่มีชาวพุทธบางส่วนเป็นข้าราชการที่เข้าไปทำงานในตำบลเหล่านี้

(Visited 2,368 times, 1 visits today)